نيز ، احتمال داده‌اند » . كه قائل قول اوّل ( جواز محسوب نمودن اين نماز به جاى نماز قضا ) مرحوم يحيى بن سعيد حلّى است در كتاب « الجامع للشرائع » با اين عبارت : « . . . و يصلّيها مجرّدة و يقضى التسبيح و هو في حوائجه و يحتسب بها من نوافله ان شاء و من قضاء صلاة » . و قائل قول دوم شهيد اوّل است در كتاب « البيان » با اين عبارت : « . . . و يجوز تجريدها عن التسبيح لضرورة ثم يقضى و احتسابها من الرواتب بل من الفرائض » . [ د ] قول لغويين و پذيرش روايات مؤلّف محترم در برخى از موارد به سراغ اهل لغت رفته ، و گفتار آنان را بيان مىدارد ، ولى در پايان خود را تسليم روايات مىداند ، و مىفرمايد اين معنا از احاديث استفاده نمىشود . به عنوان نمونه : ص 265 - مبحث تعقيبات نماز « و در حقيقت معنى تعقيب ، تأمّلى هست . آنچه از كلام جمعى از اهل لغت مستفاد مىشود ، اعتبار نشستن در مصلّى ، در معنى آن است ، پس بدون آن ، تعقيب متحقّق نمىشود بلكه از كلام بعضى از ايشان ، چنان ظاهر مىشود كه به مجرد نشستن ، تعقيب حاصل مىشود هر چند مشغول ذكر و دعا نباشد . و بعضى مذكور نموده‌اند كه آن ، نشستن بعد از نماز است ، به جهت دعا و سؤال از جناب اقدس الهى .